*تکامل سه مرحله ای سیمولاکروم /Simulacrum(جعل یا وانموده یا تمثال) نخستین بار توسط او  مطرح شد .به عقیده بودریار در عصر پست مدرنیسم  سیمولاکروم فراواقعی شده است  ذهنیت انسان جذب شبکه دیجیتالی می گرددو اراده حاکم مدل باینری یا دیجیتالی می باشد.و حیات فرهنگی  درست نظیر  زبان که تحت کنترل گرامر است،بر پایه کدهای متنوعی استوار است.مثلن مدل های لباس و زیبایی،ویدئوهای الفیه و شلفیه،روزنامه،تلویزیون و ... .رسانه پیام است و این به معنای مرگ پیام و رسانه است.

*از نظر بودریار هر چیزی به سایبرنتیک مبدل می شود.به کدینگ دوتایی(صفر-یک)این کدینگ نه بیانگر تفاوت،بلکه بیانگرنظام حداقل تفاوت است.(آری/نه-زن/مرد-سوسیالیسم/کاپیتالیسم)

*در مقاله ای به نام "جنگ خلیج(فارس)اتفاق نیفتاده است"وی مدعی است همه چیز تصنعی  بوده و جنگی روی نداده است و فقط یک بازی ویدئویی بر پرده تلویزیون نمایان است.

*در کتاب آمریکا  واقعیات را  در آیینه عقب ماشین می بیند.واقعیاتی که در یک نقطه محو میشوند.وی آمریکا را به عنوان مرکز جهان نام می برد.پدیده ای پرآشوب،بدوی،مهیج،فراواقعی و زنده.

*از نظر بودریار فریفتگی و اغوا جریانی زنانه و مونث است.تعویق های ناتمام برای انجام عملیات جنسی  و مصنوعی بودن فریفتگی زنانه. به این ترتیب مرگ سکس اعلام می شود.

*در گفتگویی با سیلور لوترنژه،بودریار می گوید:"واقعیت به معنی وضع عینی چیزها نیست.واقعیت نقطه ای است که نظریه در آنجا هیچ کاری از پیش نمی برد"

هرمنوتیک فلسفی در آلمان

هرمنوتیک هایدگر

هایدگر در وجود و زمان می گوید فهم یک موقعیت ، مستقیما به واسطه پیش–فهم ، یا حساسیت نسبت به موقیت هایی که از جهان زندگی فهمنده تشکیل یافته اند صورت می پذیرد . بنابر این او کلا این موضوع را که جهان زندگی مانع فهم می شود مسکوت می گذارد . یعنی در واقع دارد تعبیر هوسرل و کلا تعبیر عینیت در هرمنوتیک روشمند را زیر سوال می برد . هوسرل می گفت با استفاده از روش پدیدارشناختی فرارونده اش ، که نیازمند معین شدن ذهنیت ذاتی جهان زندگی تفسیرگر ، یعنی جهان تجربه و امیال شخصی اوست ، تفسیر عینی امکان پذیر می شود .

هایدگر می گوید ما اشیاء را بر اساس چگونگی مواجهه با آن ها و کاربردشان در امور روزمره ، به عنوان بخش ضروری "هستی- در- جهان" ( دازاین ) بشری درک می کنیم . از این رو درک و ادراک از پیش – فهم شروع می شود ، و به فهم وجودی یعنی برداشتی عمدتا غیر فکری و خودکار از موقعیتی که پاسخی را بر می انگیزد می رسد . این فهم باید ناقص باشد زیرا دازاین هم تاریخی است و هم متناهی . تاریخی است چون فهم ، از پیش دانسته گردآمده از تجربه شکل می گیرد ، و متناهی است به خاطر پرتاب ، یعنی پرتاب شدن در موقعیتی خاص ، یعنی ضرورت عمل کردن در موقعیت ها بدن این که از پیش توان شناسایی کل پیامدهای اعمال و برنامه ها را داشته باشیم .  فقط زمانی که در انجام کار ضرورت های موقعیت در نظر گرفته نمی شود و خرابی به بار می آید افراد پا پس می گذارند و نگرش نظری علم را انتخاب می کنند . یعنی درست وقتی که اشیاء را عینیا به صورت اشیاء مجزا از خود و مقاوم در برابر اراده شان می بینند .

هایدگر هرمنوتیک را از نظریه تفسیر به نظریه فهم وجودی تبدیل می کند . اکنون فهم به صورت جزئی " نه دیگر آگاهانه " از دازاین به نظر می رسد ؛ فهم با منابع محاسباتی محدود ، درون بافت موقعیت ها و برنامه های خاص قرار می گیرد . بنابر این تفسیری که به این فهم وجودی وابسته است روش منطقی عمومی کلاسیک نیست ، بلکه دقیقا به شناخت آگاهانه از جهان خود اشاره دارد . در نتیجه دور هرمنوتیکی روشمند دیلتای جای خود را به دور هرمنوتیکی هستی شناختی بنیادینی می دهد که از فهم وجودی قرار گرفته در یک جهان ، به یک دیدگاه تفسیری خوداگاهانه منتهی می شود .

اما این خودآگاهی درواقع نمی تواند از محدودیت ها بگریزد تا به فهم فرارونده به تعبیر هگل برسد ، چراکه هگل عقلانیت را در توانایی پذیرش یا رد فکری سنت اجتماعی – فرهنگی می داند .

طبق این خوانش از هایدگر ، پیش-فهم طی زمان گرد می آید و تفسیرهای پیاپی فهم وجودی را محدود می کند . ولی فهم خودآگاهانه نمی تواند تصمیم بگیرد که کدام عنصر در تجربه ی مبتنی بر پیش – فهم دوباره در فرایند دور تفسیری مشخص می شود .

گادامر در هرمنوتیک فلسفی خود با قبول این که پیوندهای افق های کنونی یک شخص ، دانش او ، و تجربه او ، و زمینه های زاید فهم اند ، از اتادش هایدگر پیروی می کند . اما او اظهار می کند که این محدودیت ها را می توان از طریق قرار دادن آن ها در معرض گفتمان دیگران و سنت هایی فرهنگی که به صورت زبانی رمزگذاری شده اند ، فرا راند . زیرا افق های ان ها حامل نظرات و ارزش هایی است که افق های خودمان را برجسته می کند . او بر نقش زبان در بازگشودن ذهن سوژه به روی ذهنیت های دیگران و افق هایشان تاکید می کند . گادامر با این پافشاری بر نقش زبان در بازگشودن ذهن سوژه به روی دیگر ذهنیت ها در ساخت سنت ها ، زبان را در کانون فهم قرار می دهد . در نتیجه از نظر گادامر فهم به صورتی عملی نیت گوینده را بزسازی نمی کند بلکه ، بلکه واسه بین افق بلافصل تفسیرگر و افق نوظهورش می شود .

از دیدگادامر فهم در تارخ مقید و جا افتاده است زیرا فهم تاریخ بالفعل ، تجربه های شخصی و سنت های فرهنگی داننده را به کارمی بندد تا تجربه های جدید را جذب کند . از این رو ساختار اولیه تاریخ بالفعل دامنه تفسیرهای ممکن را محدود می کند ، چنان که برخی احتمالات را حذف و مابقی را فرا می خواند . با این که تاریخ بالفعل حاوی پیش داوری هایی است که آن ها را در فهم وارد می کند ، هم زمان و متقابلا نیز هر تلاش خودآگاهانه ای را برای محو آن تعصب ها محدود می کند . از این رو گادامر صریحا با آرمان علمی عینیتی بدون پیش داوری در تفسیر مخالفت می ورزد . در این رابطه پا را فراتر از هایدگر می گذارد که عینیت علی را نشئات گرفته ز فهم وجودی می دانست . گادامر نه اهمیت فهم علمی و نه اهمیت تفسیر انتقادی را انکار نمی کند – تفسیر انتقادی تفسیری است که با درنگ و تانی بر مفروضاتی که بی هیچ تاملی از سنت های فرهنگی به ارث رسیده اند ، شک می کند .

توجه او به بافت دانش بشری تاکیدی است به نیاز به تلاش های مکرر برای رسیدن به فهم انتقادی که از طریق آن مردم می توانند به بینش مورد نیاز برای اصلاح تعصب هایشان دست پیدا کنند . اما چنانچه تعصب ها بر فرد غلبه کنند از آن ها گریزی نیست .

نظریه بدست امده در مورد معنا با هرمنوتیک روشمند شلایرماخر و دیلتای که معنای یک متن را با نیت های مولفش یکی می داند و می کوشد راز متن را با آشکار کردن جهان بینی پشت آن فاش سازد ، فرق می کند . از نظر گادامر فهم نیت اولیه تجسم یافته در متن را از طریق شفاف ساختن موضوع متن باز می آفریند . این فرایند متن را فراتر از بافت های روانی و تاریخی اولیه اش می برد و به آن نوعی ارمان معنایی می بخشد که در گفت و گوی بین تفیرگر و متن تشریح می شود . این گفت و گو ریشه در توجه مشترک تفسیرگر و مولف به وسیله ای مشترک و موضوعی مشترک دارد . تفسیرگر در مواجهه با دیدگاهی که نمایانگر مجموعه ای از افق های متفاوت است می تواند افق های خودش را برجسته تر بیابد و به خود آگاهی انتقادی برسد . تفسیرگر در جست و جوی مسئله اصلی ، مکررا افق های خودش را فرا می راند ، حال آنکه متن را فراتر از فق های اولیه اش می برد تا آمیزش افق ها شکل گیرد . همچنین تخیل تفسرگر می تواند در گفت و گوی با متن نقش داشته باشد و فهم موضوع را فراتر از تفسیر محدود تحقق یافته در هرمنوتیک روشمند ببرد . با این وجود تفسرها با پرسش های مطرح شده محدود می شوند زیرا هر پرسشی چهارچوب هایی را فرا می خواند که موضوع باید درون ان ها فهمیده شود . پس معنای متن ثابت نیست بلکه طی زمان بر حسب چگونگی دریافت و خوانش تغییر می کند . از این رو از نظر گادامر فهمیدن یعنی فهمیدن متفاوت با مولف و حتی فهمیدن متفاوت با تفسیرهای پیشین خود ، دقیقا به این سبب که این فرایند از طریق افق های قدیمی که تعویض می شوند ، پیش راه انداخته می شود و افق های تازه ای ایجاد می کند . اما همین دیدگاه پیش راه اندازی در نگاه گادامر فراتر از نگاه هایدگر می رود ، زیرا گادامر اجازه می دهد به تعصب ها آگاهانه توجه شود ، چنانکه ممکن است این توجه به سرکوب آگاهانه تک تک این تعصب ها بی انجامد .  

آثار گادامر به زبان های بسیاری در دنیا ترجمه و منتشر شده است . اکثر آثارش  در یک مجموعه ده جلدی به نام مجموعه آثار گردآوری شده است .

مرگ

دلوز در ۴ نوامبر ۱۹۹۵ به علت طول مدت بیماری‌اش با پرتاب خودش از پنجره آپارتمانش خودکشی کرد. وی معتقد بود که بیمازیش او را شبیه «سگ بسته شده به دستگاه اکسیژن» نموده‌است.

منبع ویکی پدیا

درختی را در باغ اره می‌کنند، درختان ديگر آن‌قدر ساکت‌اند که انگار برای اره شدن نوبت گرفته‌اند!

                                                                                                               جواد مجابی

سکوت ! های سکوت ! اینگونه بود دشمنی انسان و خدا . خیانت نفس گیر مزمن همه ی تمامه ها . به خواب سکسکه ی بی دوام ماها . به این انقلاب فاشیستی چشمانت در من قسم . به هستریک این دستان نیاورده درختی . به غنچه ها و نمونه برداری این هیروشیمای تنهایم . به اشتباهی که نمی گیرم تا برگیراندن این تورم به خواهان رقص هندی و «کامو»ی نازنین . به شیلی ،  همه چیزم را به شیلی و کودتای گاز اشک آورِ این اتفاق پر محشور به حشارت و حشر این نئونازی های شیطان دشمن خداست نه ؟

به باطوم چه جواب می دهی ؛ به این کلیپ جر خورده و این که نمی خواهی بیایی ؟

لنگاندن گاهی به شک می اندازی ام . خواب اضافی ممنوع به این شرکت بزرگ بیمه تجویز می شود ، عاشقان زیادی خواهند مرد . پول بیمه یادتان نرود . سکوت ! به این جنازه ی حجاز بود و حالا یازده بار به سپتامبر نوید هر آنچه که باشد . افغانسان هلاله ، عراق نه ! بجف بیشتر بهترم به این کمپانی عرق و تریاک و مافیای عاشقان هردمبیل .

نه ! یک اتفاق بود قانون نیوتن ! اعتماد نکن ! چیزی کجا را جذب نمی کند ! که چرا آسمان معلق به کارگاه امل این شهرک غربیهای بی شعور . باشد ! باشد ! بی شعور من هستی ! دختران ختنه خورده و بی چارگی هاشان با باطوم و این کمپانی ایاز چه حشری و شهوتِ خودِ خدا بود ؟

در هر روز که کفر محشر خداست به صبحانه ی نیل می زنیم با این عیسای تنبل خرفت . به زمین و آسمان چه مسئله ای ربطی به این مادر قهبه ها که سلام ! اینجا عرق می کنیم ! ببخشید آقا ! این عرق از کجا می آیی ؟! از بطن یک خواب اضافی ممنوع به این بیابان طبقات محدب و خاک روی هرچه مدرن .

منظور اینکه هیچ ربطی تو ندارد . تا افول کاکارستم و کس کشی هرچه شاعر با ذوق و کارت های شناسایی زمان گورخر خان عاشق . این مجموعه ی توست !!!!

خم شئ . نه . خم شوید تا با هم گاو بکشیم . به کرست این چهار فصل اعیانی . مثلا شهرک غرب با همه ی شورت و کرست ها و کاندومهای مبارزه با ایدز .

( تا دل شب سخن از سلسله ی موی تو بود)

نه من با این کمپانی ایاز دوزخی من کار هر خری را می گیرم . کار تو را هم می گیرم . اصلا کار همه ی شما را می گیرم . اجی مجی لا ترجی . قالیچه ی کفر به پارکینگ به دخترهایی که لب و لوچه آب داره نه رودخونه احمق .

با این پست مدرن پستانهایت چکار کنم ، با این کفر بالا آمده از این معده ی خمار که میل زیادی به گاو ماندن داری احمق . به خواب هرچه تجاوز سکوت می کنی ام . حالا من نمی دانم با این فضولات دهانتان چه کنم . شاید هم تنه ی شیرینت بشوم .

تئاتر کار بازی هردم این دیالوگ ها

آه ای شبها          آه ای مصائب آسمانی

                                                     آه و آه و آه و بروید گورتان را به من نشان ندهید که به شاشی قنائت می شوید .

هی .

دق مرگ شد این خدا که تو را کم داشت یا دارد یا دارم بهتر می فهمی که شهر تاریک و تو بوی ادکلنی که نامش را به حوصله انگیزه شده تا ... اصلا چرا تلفنت را نمی دهی ؟! می ترسی من عق کنم ترافیک امثال دایره را ؟

خوب اینجوریه که خدا به شیطان خیانت می کنه و خدا به زمین رانده می شود و شیشه ها شکلی همیشه می گرند از دموکرات ترین سکانس سکسی ات .

اینبار اگر جلوی خودکشی ام را نگیری به قرصهای دیازپام این جیبهای خجالت می کشی به خودت تجاوز می کنی / شاش می کنی برای کمپانی ایاز دوزخی با پستانهایت مرا صدا کن . اینجا موجودی واقعی ایستاده که نه نیچه و نه فوکو و نه موسیو دوبووار را ندیده اما مرد است و عاشق بچه دار شدن . این رحم تو را فریاد می کشد .

 از سایت ارتش دریدا

چارلی چاپلین یکی از نوابغ مسلم سینماست . او در زمانی که در اوج موفقیت بود با اونااونیل ازدواج کرد و از او صاحب 7 یا 8 بچه شد ولی فقط یکی از این بچه ها که جرالدین نام دارد استعدادبازیگری را از پدرش به ارث برده و چند سالی است که در دنیای

سینما مشغول فعالیت است و اتفاقا او هم مثل پدرش به شهرت و افتخار زیادی رسیده و در محافل هنری روی او حساب می کنند .

چند سال پیش وقتی جرالدین تازه می خواست وارد عالم هنر شود ، چارلی برای او نامه ای نوشت که در شمار زیبا ترین و شور انگیزترین نامه های دنیا قرار دارد و بدون شک هر خواننده یا شنونده ای را به تفکر وادار می کند.

  ژرالدين دخترم:

اينجا شب است٬ يک شب نوئل. در قلعه کوچک من همه سپاهيان بی سلاح خفته اند.

نه برادر و نه خواهر تو و حتی مادرت ، بزحمت توانستم بی اينکه اين پرندگان خفته را بيدار کنم ، خودم را به اين اتاق کوچک نيمه روشن٬ به اين اتاق انتظار پيش از مرگ برسانم . من از توليسدورم، خيلی دور...... اما چشمانم کور باد ،اگر يک لحظه تصوير تو را از چشمان من دور کنند.
تصوير تو آنجا روی ميز هست . تصوير تو اينجا روی قلب من نيز هست. اما تو کجايی؟ آنجا در پاريس افسونگر بر روی آن صحنه پر شکوه "شانزليزه" ميرقصی . اين را ميدانم و چنانست که گويی در اين سکوت شبانگاهی ٬ آهنگ قدمهايت را می شنوم و در اين ظلمات زمستانی٬ برق ستارگان چشمانت را می بينم.
شنيده ام نقش تو در نمايش پر نور و پر شکوه نقش آن شاهدخت ايرانی است که اسير خان تاتار شده است. شاهزاده خانم باش و برقص. ستاره باش و بدرخش .اما اگر قهقهه تحسين آميز تماشاگران و عطر مستی گلهايی که برايت فرستاده اند تو را فرصت هشياری داد٬ در گوشه ای بنشين ٬ نامه ام را بخوان و به صدای پدرت گوش فرا دار . من پدر تو هستم٬ ژرالدين من چارلی چاپلين هستم . وقتی بچه بودی٬ شبهای دراز به بالينت نشستم و برايت قصه ها گفتم . قصه زيبای خفته در جنگل ٬قصه اژدهای بيدار در صحرا٬ خواب که به چشمان پيرم می آمد٬ طعنه اش می زدم و می گفتمش برو .
من در رويای دختر خفته ام . رويا می ديدم ژرالدين٬ رويا.......

رويای فردای تو ، رويای امروز تو، دختری می ديدم به روی صحنه٬ فرشته ای می ديدم به روی آسمان٬ که می رقصيد و می شنيدم تماشاگران را که می گفتند: " دختره را می بينی؟ اين دختر همان دلقک پيره .

اسمش يادته؟ چارلی " . آره من چارلی هستم . من دلقک پيری بيش نيستم. امروز نوبت تو است. برقص من با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصیدم ٬ و تو در جامه حریر شاهزادگان می رقصی . این رقص ها ٬ و بیشتر از آن ٬ صدای کف زدنهای تماشاگران ٬ گاه تو را به آسمان ها خواهد برد. برو . آنجا برو اما گاهی نیز بروی زمین بیا ٬ و زندگی مردمان را تماشا کن.
زندگی آن رقاصگان دوره گرد کوچه های تاریک را ٬ که با شکم گرسنه میرقصند و با پاهایی که از بینوایی می لرزد . من یکی ازاینان بودم ژرالدین ٬ و در آن شبها ٬ در آن شبهای افسانه ای کودکی های تو ، که تو با لالایی قصه های من ٬ به خواب میرفتی٬ و من باز بیدار می ماندم در چهره تو می نگریستم، ضربانقلبت را می شمردم، و از خود می پرسیدم: چارلی آیا این بچه گربه، هرگز تو را خواهد شناخت؟

............. تو مرا نمی شناسی ژرالدين . در آن شبهایدور٬ بس

قصه ها با تو گفتم ٬ اما قصه خود را هرگز نگفتم . اين داستانی

شنيدنی است‌:

 داستان آن دلقک گرسنه ای که در پست ترين محلات لندن آواز می خواند و می رقصيد و صدقه جمع می کرد .اين داستان من است . من طعم گرسنگی را چشيده ام . من درد بی خانمانی را چشيده ام . و از اينها بيشتر ٬ من رنج آن دلقک دوره گرد را که اقيانوسی از غرور در دلش موج می زند ٬ اما سکه صدقه رهگذر خودخواهی آن را می خشکاند ٬ احساس کرده ام.

با اينهمه من زنده ام و از زندگان پيش از آنکه بميرند نبايد حرفی زد . داستان من به کار تو نمی آيد ٬ از تو حرف بزنيم . به دنبال تو نام من است:چاپلين . با همين نام چهل سال بيشتر مردم روی زمين را خنداندم و بيشتر از آنچه آنان خنديدند ٬ خود گريستم .

ژرالدين در دنيايی که تو زندگی می کنی ٬ تنها رقص و موسيقی نيست .
نيمه شب هنگامی که از سالن پر شکوه تأتر بيرون ميايی ٬ آنتحسين کنندگان ثروتمند را يکسره فراموش کن ٬ اما حال آن راننده تاکسی را که ترا به منزل می رساند ٬ بپرس ٬ حال زنش را هم بپرس.... و اگر آبستن بود و پولی برای خريدن لباس بچه اش نداشت ٬ چک بکش و پنهانی توی جيب شوهرش بگذار . به نماينده خودم در بانک پاريس دستور داده ام ٬ فقط اين نوع خرجهای تو را٬ بی چون و چرا قبول کند . اما برای خرجهای ديگرت بايد صورتحساب بفرستی .

گاه به گاه ٬ با اتوبوس ٬ با مترو شهر را بگرد . مردم را نگاه کن٬ و دست کم روزی يکبار با خود بگو :" من هم یکی از آنانهستم ." تو یکی از آنها هستی - دخترم ، نه بیشتر ،هنر پیش از آنکه دو بال دور پرواز به آدم بدهد ، اغلب دو پای او را نیز می شکند .

و وقتی به آنجا رسیدی که یک لحظه ، خود را بر تر از تماشاگرانرقص خویش بدانی ، همان لحظه صحنه را ترک کن ، و با اولین تاکسی خود را به حومه پاریس برسان . من آنجا را خوبمی شناسم ، از قرنها پیش آنجا ، گهواره بهاری کولیان بوده است . در آنجا ، رقاصه هایی مثل خودت را خواهی دید . زیبا تر از تو ، چالاک تر از تو و مغرور تر از تو . آنجا از نور کور کننده ی نورافکن های تآتر " شانزلیزه " خبری نیست .
نور افکن رقاصگان کولی ، تنها نور ماه است نگاه کن ، خوب نگاه کن . آیا بهتر از تو نمی رقصند؟

 اعتراف کن دخترم . همیشه کسی هست که بهتر از تو می رقصد .
همیشه کسی هست که بهتر از تو می زند .و این را بدان که درخانواده چارلی ، هرگز کسی آنقدر گستاخ نبوده است که به یک کالسکه ران یا یک گدای کنار رود سن ، ناسزایی بدهد .
من خواهم مرد و تو خواهی زیست . امید من آن است که هرگز در فقر زندگی نکنی ، همراه این نامه یک چک سفید برایت می فرستم .هر مبلغی که می خواهی بنویس و بگیر . اما همیشه وقتی دو فرانک خرج می کنی ، با خود بگو : " دومین سکه مالمن نیست . این مال یک فرد گمنام باشد که امشب یک فرانک نیاز دارد ."
جستجويی لازم نيست . اين نيازمندان گمنام را ٬ اگر بخواهی ٬ همه جا خواهی يافت .
اگر از پول و سکه با تو حرف می زنم ٬ برای آن است که ازنیروی فریب و افسون این بچه های شیطان خوب آگاهم٬ من زمانی دراز در سیرک زیسته ام٬ و همیشه و هر لحظه٬ بخاطر بند بازانی که از روی ریسمانی بس نازک راه می روند٬ نگران بوده ام٬ اما این حقیقت را با تو می گویم دخترم : مردمان بر روی زمین استوار٬ بیشتر از بند بازان بر روی ریسمان نا استوار ٬ سقوط می کنند . شاید که شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را فریب دهد .

آن شب٬ این الماس ٬ ریسمان نا استوار تو خواهد بود ٬ و سقوط تو حتمی است .
شاید روزی ٬ چهره زیبای شاهزاده ای تو را گول زند٬ آن روز تو بند بازی ناشی خواهی بود و بند بازان ناشی ٬ همیشه سقوطمی کنند .
دل به زر و زیور نبند٬ زیرا بزرگترین الماس این جهان آفتاب است و خوشبختانه ٬ این الماس بر گردن همه می درخشد .......
.......اما اگر روزی دل به آفتاب چهره مردی بستی ، با او یکدل باش ، به مادرت گفته ام در این باره برایت نامه ای بنویسد . او عشق را بهتر از من می شناسد. و او برای تعریف یکدلی ، شایسته تر از من است . کار تو بس دشوار است ، این را می دانم .
به روی صحنه ، جز تکه ای حریر نازک ، چیزی بدن ترا نمی پوشاند . به خاطر هنر می توان لخت و عریان به روی صحنه رفت و پوشیده تر و باکره تر بازگشت . اما هیچ چیز و هیچکس دیگر در این جهان نیست که شایسته آن باشد که دختری ناخن پایش را به خاطر او عریان کند .
برهنگی ، بیماری عصر ماست ، و من پیرمردم و شاید که حرفهای خنده دار می زنم .
 

اما به گمان من ، تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریانش را دوست می داری .

بد نیست اگر اندیشه تو در این باره مال ده سال پیش باشد . مال دوران پوشیدگی . نترس ، این ده سال ترا پیر تر

نخواهد کرد.....